Αγαπώ τα πουλιά και δεν χάνω ευκαιρία να τα φωτογραφίζω όπου τα συναντώ. Στην καθημερινή, σχεδόν, επίσκεψή μου για περπάτημα στο Εθνικό Δασικό Πάρκο Αθαλάσσας, συναντώ πολλά πουλιά. Και μόνο που ακούω τις φραγκολίνες -εμείς στην Καρπασία τις αποκαλούμε Αφτοτζινάρες- αμέσως μεταφέρομαι νοερά σε μιαν άλλη εποχή, αυτή των παιδικών μου χρόνων στην Καρπασία, όπου όλα συνέβαιναν σε υπερθετικό βαθμό: σε μιαν πανέμορφη κοιλάδα στο Βασίλι -αυτήν που έχει περιγράψει στο βιβλίο του ο Alexander Drummond, το 1754- ένα γλυκύτατο δειλινό, εκατοντάδες φραγκολίνες διαλαλούν τον καημό τους: "'κοστέσσερα πεθερά, 'κοστέσσερα πεθερά". Ένα μίλι πιο κάτω, πριν φτάσουμε στον γιαλό, εκατομμύρια τζιτζίκια τραγουδούν∙ δεν υπερβάλλω: εκατομμύρια. Και στον γιαλό τα κρινάκια ένα ακόμα κάτασπρο κύμα. Αν περπατήσεις μέσα στο δάσος της Μαζερής, θα δεις δεκάδες πουλιά να χάνονται ανάμεσα στα πεύκα. Την άνοιξη η φύση οργιάζει. Δεν θα πω τίποτε περισσότερο, γιατί ό,τι κι αν πω θα είναι λόγια φτωχά∙ δεν θα περιγράφουν την ομορφιά αυτού του παράδεισου. Η γη μετατρέπεται σε μιαν τεράστια ζωγραφιά: τα κυκλάμινα και οι νάρκισσοι μεθούν με το χρώμα και το άρωμά τους. Όμως, η πανέμορφες αυτές εικόνες, που προβάλλονται κάθε φορά στην οθόνη της ψυχής μου, δυστυχώς χάνονται απότομα, όπως όταν κόβεται μια ταινία, που προβάλλεται στον κινηματογράφο. Τότε "τα πουλιά σιωπούν" κι εγώ βυθίζομαι στο έρεβος.
Την περασμένη εβδομάδα, στην τριήμερη επίσκεψή μας, στο πατρικό σπίτι της συζύγου μου, στον Κάθικα της Πάφου, πέσαμε σε πέντε κακόβουλες πυρκαγιές που ξέσπασαν στην περιοχή λίγο μετά την άφιξή μας. Και αυτός φαίνεται ότι ήταν ο λόγος, που τα πουλιά του δάσους πλησίασαν προς το χωριό. Κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί, όλο και κάποιο πουλάκι θα φωτογραφίσω, αλλά τούτη τη φορά πέτυχα το πιο όμορφο: μιαν πανέμορφη Γαλαζοπαπαδίτσα, που κυνηγούσε ζωύφια στην καρυδιά μας και την "άρπαξε" ο φακός μου.
Στο ιστολόγιό μου αυτό έχω αναρτήσει πολλές φωτογραφίες με πουλιά. Έχω γράψει και διηγήματα για πουλιά: "Η καρδερίνα γύρισε" (ένα μάθημα ελευθερίας που πήρα από τον πατέρα μου σε ηλικία δέκα χρονώ), "Τα πουλιά κλαίνε" (το κυνήγι των μελισσοφάγων με ξόβεργα), και πολλά άλλα. Μερικά τα δίνω με συνδέσμους που παραπέμπουν σε αναρτήσεις του ιστολογίου.
Η ΚΑΡΔΕΡΙΝΑ ΓΥΡΙΣΕ (διήγημα)
