24 Ιουν 2018

ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑΤΑ...

Κάθε μέρα, καθισμένος στο μπαλκόνιο μου, παρακολουθώ τον ήλιο να βυθίζεται πίσω από τα ψηλά κυπαρίσσια, τα ζοφερά κτήρια, κάποτε πίσω από πυκνά σύννεφα, ζωγραφίζοντας τον ουρανό πάντα με διαφορετικά υπέροχα χρώματα. Μόνο το δικό μου βασίλεμα είναι διαφορετικό. Σταθερό... μονότονο... χωρίς χρώματα... αθέατο. Μόνο ο καθρέφτης το αναγνωρίζει!





4 Ιουν 2018

ΠΡΩΙΝΗ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΑΘΑΛΑΣΣΑΣ

..Λευκωσία... από την πρωινή μου βόλτα στο δάσος της Αθαλάσσας! Αντάλλαξα 100 καλημέρες με ανθρώπους που αγαπούν τη φύση και τους αρέσει να ακούνε τα πουλιά  

...σήμερα οι αφτοτζηνάρες ήταν στις δόξες τους...

Τὰ Πουλιά

Στὸν βράχο τοῦ γιαλοῦ κάθεται ὁ γλάρος
Κι ἀδιάφορα τὸ πέλαγο κοιτᾶ
Μὲ μάτια μισοκοιμισμένα καὶ ξυπνᾶ
Κάθε φορὰ ποὺ ἀρχίζει τὸ τραγοῦδι της
Μιὰ φραγκολίνα ποὺ μετρᾶ ψωμιὰ
Κι ὅλο εἴκοσι τέσσερα τὰ βρίσκει.
Καὶ καθὼς τοῦ ἀρέσουν τὰ πλουμίδια της
Καὶ τ᾿ ἄλλα τὰ σημάδια ποὺ ἔχει στὰ φτερὰ
Πιάνει κι αὐτὸς σκοπὸ καὶ σιγοτραγουδᾶ

Ἀφτοτζηνάρα τοῦ γιαλοῦ
Τζαὶ σμέρνα τοῦ πελάου
Δὲν σοῦ τὸ λάλουν, μάνα μου
᾿Ποὺ λλόου μου φυλάου!


[Διθαλάσσου, ποιήματα, Κάρβας 2012]

11 Μαΐ 2018

ΠΡΩΙΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ



Πρωιν Συμφωνία
Καθὼς τὸ φῶς σκουντάει τὰ πουλιὰ καὶ ξημερώνει
Μέσα στὰ σκοτεινὰ φυλλώματα τῶν δέντρων
Ξεκινοῦν οἱ ἱστορίες ποὺ ὀνειρεύτηκαν.

Τραγουδᾶνε τὶς χαρὲς τῶν ταξιδιῶν τους
Τραγουδᾶνε τὰ ξεσπάσματα τῆς φύσης
Τραγουδᾶνε βιαστικὰ ὅλα μαζὶ
Γιατὶ γνωρίζουν πὼς σὲ λίγο θ᾿ ἀκουστεῖ ἡ φωνή.

Καὶ μέσα στὴ μεγάλη σιωπὴ τὴν παγερὴ
Σιγὰ σιγὰ ξεφεύγοντας θ᾿ ἀνοίξουνε φτερὰ
Σ᾿ ἕνα καινούργιο πρὸς τὸ ἄγνωστο ταξίδι.

Θέλω κι ἐγὼ γιὰ λογικὰ νὰ πῶ καὶ ἄλογα
Γιὰ σπίνους καὶ τζιτζίκια καὶ σγαρτίλια
Θέλω κι ἐγὼ τὸν τόπο αὐτὸ τὸν ζηλευτὸ
Καὶ τὶς κρυμμένες του ὀμορφιὲς νὰ τραγουδήσω

Μὰ ἡ φωνή μου ἀκούγεται πικρή, λυπητερὴ
Γιατὶ ἡ μεγάλη συμφορὰ καὶ τ᾿ ἄδικο μὲ πνίγει

Κι ἀντὶ νὰ τραγουδῶ γλυκὰ σὰν τὰ πουλιὰ
Θαρκοῦμαι ἀνακαλιοῦμαι.



[Νίκος Νικολάου-Χατζημιχαήλ, Διθαλάσσου, εκδόσεις Κάρβας 2012]


10 Μαΐ 2018

ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ



Με αγαπούν τα περιστέρια! Κάθισε στο μπαλκόνι μου πριν λίγο και με κοιτούσε! Κάτι ήθελε να μου πει! ...μετά όμως πρόσεξα ότι κοιτούσε μια περιστέρα, που ήταν δίπλα και δεν την έβλεπα γιατί την έκρυβε η κουρτίνα!


 
"Τα πουλιά είναι από τη φύση τους τα ευτυχέστερα πλάσματα του κόσμου. Αισθάνονται χαρά και ευθυμία περισσότερο από κάθε άλλο πλάσμα. Γι αυτό κελαδούν τόσο όμορφα! Όταν δε ερωτεύονται κελαδούν καλύτερα και πιο συχνά". 

[G. Leopardi, Eγκώμιο των πουλιών, εκδόσεις Άγρα]

Στην αντίστοιχη ανάρτηση μου στο facebook είχα ως σχόλιο το πιο κάτω ποίημα της καλής ποιήτριας Μυριάνθης Παπαονησιφόρου. 

(αφιερωμένο στον Νίκο που αγαπά τα πουλιά)

Εν τζαι ζηλεύκω κανενού
Πάνω στον κόσμον τούτον
Ζηλέφκω τζείνου του πουλιού
Δίχα φκιολίν λαούτον
Που τζελαδά που το πωρνόν
Ίσια με νήλιου δύσην
Τζι 'εν έσιει έννοιαν μήτε φόον
Για βρέξει για σιονίσει
Ζηλεύκω του τζαι που πετά
Που μιαν μερκάν ώς άλλην
Με πασαπόρτιν αρωτά
Με εισιτήριον φκάλλει.