15 Φεβ 2020

Ο ΦΥΣΟΡΡόΟΣ στη ...ΣΚΟΠΙΑ


Ο ΦΥΣΟΡΡόΟΣ απόψε πάει... σκοπιά... 
...παρέα με τα φανταράκια μας, που θα ακούσουν από την οικοδέσποινα της εκπομπής τού πρώτου προγράμματος του ΡΙΚ, κυρία Λίτσα Μαυρίδου "ΣΤΗ ΣΚΟΠΙΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΒΡΑΔΟ", δύο διηγήματα της συλλογής: "Ως τρέχει ο ήλιος" και "Το λεωφορείο". Συντονιστείτε στις 7:05 απόψε στους 97.2 ή διαδικτυακά στην ιστοσελίδα του ΡΙΚ.
---------------------------------------------------------------------------
 Όσοι φίλοι το έχασαν μπορούν να ακούσουν τα διηγήματα από στον πιο κάτω σύνδεσμο: 
ΕΔΩ

Η ΕΚΠΟΜΠΗ 

Ευχαριστώ από καρδιάς την κυρία Μαυρίδου και το ΡΙΚ.

14 Φεβ 2020

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ 13 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2020


Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου
(ανάμνηση) 
 
Δεκέμβριος 1960. Η καινούργια μου ζωή στην Αμμόχωστο ήτανε θαυμάσια. Γνωρίσαμε και μας γνώρισαν οι φιλικοί καθηγητές μας στο Γυμνάσιο. Ουδέν πρόβλημα. Τα απογεύματα της Κυριακής κατεβαίναμε στην οδό Δημοκρατίας, για την απογευματινή παράσταση της Κυριακής, που παίζονταν δύο έργα κι ύστερα κάναμε άπειρες διαδρομές από την Ερμού μέχρι εκεί που αργότερα ήταν το Έντελβαϊς. Χαζεύαμε και σχολιάζαμε τις φωτογραφίες των ταινιών «προσεχώς», τρώγοντας φυστίκια, που παίρναμε από το καροτσάκι του υπαίθριου πωλητή έξω ακριβώς από το σινεμά «Χατζηχαμπής». Καμιά φορά ‒πολύ αραιά‒ σταματούσαμε στην «Κυψέλη» για κανένα γλυκό αλλά και για ν’ ακούσουμε από το τζουκ μποξ τις τελευταίες επιτυχίες. Λίγο πιο κάτω από τη διασταύρωση με την Ευαγόρου, πάντα κάναμε σταθμό και ακούγαμε από τους πιο μεγάλους κανέναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Αυτοί είχαν μικρά τρανσιστοράκια που «έπιαναν» Ελλάδα. Ωραία ζωή! 
 
Μου κόλλησε κι ήθελα κι εγώ ένα ραδιοφωνάκι. Δεν τολμούσα όμως, να το ζητήσω από τον πατέρα μου. Ήταν σίγουρη η άρνησή του, όχι τόσο για το ποσό, που δεν ήταν και ευκαταφρόνητο, αλλά γιατί το ραδιόφωνο θα με απορροφούσε και δεν θα διάβαζα τα μαθήματά μου. Γνώριζα πώς σκεφτόταν.
 
Μια μέρα τόλμησα και «επισκέφτηκα» τον θείο Πέτρο, που εργαζόταν καμιά πενηνταριά μέτρα μακριά από το κατάστημα ηλεκτρικών ειδών «Ζαβός». «Πώς απ΄εδώ;» με ρώτησε με περιέργεια. Δεν του κρύφτηκα: «θέλω ένα μικρό ραδιοφωνάκι και θα πάω εκεί…» είπα, κι έδειξα προς το κατάστημα. «Να σε συνοδεύσω τότε. Πάμε».
 
Μέσα σε δέκα λεπτά είχαμε τελειώσει! Στα χέρια μου είχα ένα τρανσιστοράκι με δερμάτινο μαύρο κάλυμμα, όσο ένα πακέτο τσιγάρα, κι ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. «Θα πληρώνεις κάθε μήνα πέντε σελίνια, στον κύριο Γιώργο, μέχρι να αποπληρώσεις την αξία του που είναι πέντε λίρες», είπε ο θείος και γέλασαν κι οι δύο, γιατί ήταν αστείο, βέβαια. Δεν τέθηκε ποτέ τέτοιο θέμα. Κόντευαν Χριστούγεννα.
 
Τι θαύμα ήταν αυτό! Έβαζα τα ακουστικά και ταξίδευα σε άλλους κόσμους «έπιανα» μακρινούς σταθμούς: «Εδώ ραδιοφωνικός σταθμός Καΐρου», «Εδώ Βουκουρέστι» κι ύστερα από μια χοντρή φωνή ακουγόταν «Ράδιο Μόσχα». Μαγεία! Κάποτε έστειλα ένα γράμμα στο «Ράδιο Μόσχα» κι ύστερα από λίγες μέρες πήρα έναν φάκελο με πάρα πολλά γραμματόσημα, καρτ ποστάλ και πολλές καρφίτσες για το πέτο, με δορυφόρους και κεφάλια κάποιων ανδρών. Νομίζω και του Γκαγκάριν.
 
Τώρα που είμαι μεγάλος, και κάποτε επισκέπτομαι τους ραδιοθαλάμους του ΡΙΚ, νιώθω πάντα την ίδια συγκίνηση, όπως τότε, που πήρα στα χέρια μου το μικρό ραδιοφωνάκι. Και δεν είναι μόνο οι ραδιοθάλαμοι και το περιβάλλον που με συγκινούν, είναι και οι άνθρωποι του ραδιοφώνου. Με τη ζεστή φωνή τους, που ταξιδεύει μέσα από τα ερτζιανά κύματα σε όλο τον κόσμο, κατορθώνουν να έρθουν πιο κοντά στους ακροατές τους και να τους κάνουν να τους αναζητήσουν ξανά και ξανά.
 
Δυο πολύ επιτυχημένες φωνές του ραδιοφώνου, ζεστές φωνές του ΡΙΚ είναι και οι φίλες μου Όλγα Πιερίδου και Λίτσα Μαυρίδου. Αν διαβάσουν αυτό το κείμενο σίγουρα θα καταλάβουν γιατί κάθε φορά που τυγχάνει να βρεθώ εκεί είμαι τόσο συγκινημένος.
 
 
 
ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ FACEBOOK:
    Tatiana Milioni
    εξοχο,κάτι μου θυμίζει...
    1

    •  · 
      Απάντηση
    •  · 14 ώρ.
  • Litsa Mavrides
    Γλυκέ μου αγαπημένε Νίκο!Τί έξοχη η γραφή σου!Το "ταξιδιάρικο" σου ύφος...Σ' ευχαριστούμε για όλα όσα γράφεις.Σ' ευχαριστούμε που ΕΣΥ ,ως συγγραφέας,καλλιτέχνης κι ακροατής,δίνεις το πραγματικό νόημα της λέξης "ραδιόφωνο".Κι εμείς που το υπηρετούμε,ταπεινοί του υπηρέτες και λάτρεις του,νοιώθουμε ευλογημένοι.Έτσι νοιώθω κι εγώ αφού όντας μαθήτρια στην Αμμόχωστο λάτρευα τις στιγμές που είχα για να ακούω το ραδιόφωνο του ΡΙΚ και να ..."ταξιδεύω"...
  • 1

    •  · 
      Απάντηση
    •  · 10 ώρ.
    • Νίκος Νικολάου-Χατζημιχαήλ
      Litsa Mavrides
      Εμείς ευχαριστούμε, Λίτσα μου! Τα συρτάρια του γραφείου μου είναι γεμάτα με πάσης φύσεως μικρά ραδιοφωνάκια. Στις εκδρομές και στα ταξίδια μου όλο και κάτι παίρνω μαζί μου, παρόλο που δεν χρειάζονται γιατί όλα τα έχουμε στα κινητά μας. Ναι, όλα εκτός λίγη από τη «μαγεία» που μίλησα στο κείμενό μου.

  •  · 
    Απάντηση
  •  · 10 ώρ.

KOUKIDAKI [ΜΙΚΡΕΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΜΕΓΑΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΤΑΞΙΔΙΩΝ]




ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΤΖΕΝΗ ΚΟΥΚΙΔΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΟΥΚΙΔΑΚΙ
Μικρές συνεντεύξεις 
μεγάλων βιβλιοταξιδιών 
και ακροστιχίδα
ΕΔΩ
▼ 



Τι σας ώθησε  να γράψετε αυτό το βιβλίο;


Θέλω κι ἐγὼ γιὰ λογικὰ νὰ πῶ καὶ ἄλογα

Γιὰ σπίνους καὶ τζιτζίκια καὶ σγαρτίλια

Θέλω κι ἐγὼ τὸν τόπο αὐτὸ τὸν ζηλευτὸ

Καὶ τὶς κρυμμένες του ὀμορφιὲς νὰ τραγουδήσω



Μὰ ἡ φωνή μου ἀκούγεται πικρή, λυπητερὴ

Γιατὶ ἡ μεγάλη συμφορὰ καὶ τ᾿ ἄδικο μὲ πνίγει

Κι ἀντὶ νὰ τραγουδῶ γλυκὰ σὰν τὰ πουλιὰ

Θαρκοῦμαι ἀνακαλιοῦμαι.



Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;

Φυσορρόος!

[είναι ο τίτλος του βιβλίου, λέξη συνθηματική, που λέγεται από γητευτή για εκδίωξη κάποιου κακού]


Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;

…θα τον ρωτούσα, λοιπόν, αν πιστεύει στο δίκαιο, αν πιστεύει στην ελευθερία, την κατανόηση, την αλληλεγγύη, αν πιστεύει στον άνθρωπο, αν είναι έτοιμος να αγωνιστεί, να πονέσει, να καταγράψει ανεξίτηλα στη μνήμη του, όχι μόνο τα ευχάριστα αλλά και τις ντροπιαστικές στιγμές, που έφεραν καταστροφή στον τόπο, γιατί ένας τόπος, ένα έθνος χωρίς ΜΝΗΜΗ δεν έχει μέλλον. Αν έπαιρνα θετικές απαντήσεις τότε μόνο θα τον συμβούλευα να ταξιδέψει μέσα στις σελίδες του βιβλίου μου.     


Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν  ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;

Το βιβλίο μου είναι ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι που κρατάει ένα καλοκαίρι και μια αιωνιότητα! Ένα κανονικό ταξίδι στην κατεχόμενη Κύπρο, την πανέμορφη κατεχόμενη Καρπασία και στον Πενταδάκτυλο. Εκεί, όπου έζησα τα όμορφα παιδικά μου χρόνια της αθωότητας, τα χρόνια που μου κλέψανε. Η τρυφερή σχέση ενός παιδιού με ένα άλογο, η αγάπη ενός παιδιού για μια καρδερίνα… Εκεί, όπου ακούγεται το αντιπολεμικό παραλήρημα ενός βαριά τραυματισμένου στρατιώτη του 1974. Εκεί, όπου η πρόσφυγας μάνα του αγνοούμενου «επιστρέφει» στο σπίτι της με έναν συγκλονιστικό τρόπο. Εκεί, όπου ένας αιχμάλωτος περνάει σπαρακτικές μέρες στα μπουντρούμια του Αττίλα. Εκεί, όπου ένας «ξεχασμένος» παπαγάλος, μας ξεναγεί στην Αμμόχωστο, την πόλη φάντασμα. Εκεί, όπου ένας γέρο-γητευτής προσπαθεί με γητειές να ξορκίσει το κακό που χτύπησε τον τόπο του. 


Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο

«…τώρα τα ήξερα όλα. Ο γέρος ήθελε να χρησιμοποιήσει την τέχνη του –την τέχνη του γόη–  για να εξαφανίσει αυτά τα κόκκινα στίγματα, αυτές τις κόκκινες σημαίες στον Πενταδάκτυλο. Δεν του χαλάω χατίρι. Κάθε φορά που γεμίζει το φεγγάρι και φαίνονται τα πρώτα αστέρια ανοίγω το τσαλακωμένο χαρτί και διαβάζω την ανορθόγραφη γραφή του: Σουρουπάτ σελάμ σαραχετέμε, κυπτού φιλουτουχάμ βεηνέζι βερβισολύν βεσφισούν. Ο Θεός, Ο Θεός, ο την βάτον φυτεύσας σβέσον παν πύρωμα, εχεντροπύρωμα, όφεων πύρωμα, σκοταδοπύρωμα, αλλά προ πάντων κοκκινοπύρωμα, χαλίνωσον και εξολόθρευσον αυτά από του βουνού τούτου. Φύσαρρος, Φυσορρόος. Ως τρέχει ο ήλιος, ως τρέχουσιν οι αστέρες, ως τρέχει το ύδωρ έτσι να τρέξει το κακόν από το Βουνό τούτο. Έτσι να τρέξει το κακόν και να χαθεί από την Νήσον μας».

 ΕΔΩ





ΑΚΡΟΣΤΙΧΙΔΑ


Φως
Υπέρτατον
Σε
Ολοσκότεινα
Ρουμάνια
Ρέει,
Όλβος
Ουρανόσταλτος
Συμπαντικός



13 Φεβ 2020

FRACTAL [ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ]


Συνέντευξη στον Ιωσήφ Αρνές 
για τον ιστότοπο 
f r a c t a l
-η γεωμετρία των ιδεών-

ΕΔΩ

Ο Νίκος Νικολάου-Χατζημιχαήλ γεννήθηκε στην Κύπρο και σπούδασε Μαθηματικά στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διηγήματα, ποιήματα και άλλες εργασίες του έχουν δημοσιευτεί σε ελλαδικά και κυπριακά περιοδικά. Έχει διοργανώσει δύο ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές. Υπήρξε μέλος της πνευματικής ομάδας που εξέδιδε το περιοδικό Ο κύκλος. Έχει γράψει τα ποιητικά έργα: Καρπασία (χειρόγραφο ποίημα εκτός εμπορίου, 1984), Διθαλάσσου (εκδόσεις Κάρβας 2012), Πικρόλιθος, σημειώσεις σχεδίας (εκδόσεις Κάρβας 2014), Ύδατα Υδάτων, δελτία θυέλλης (εκδόσεις Κάρβας 2016) και τα διηγήματα: Η Κόρη του Δραγουμάνου (εκδόσεις Μεταίχμιο 2003, τιμήθηκε με το πρώτο κρατικό βραβείο διηγήματος) και 20 Διηγήματα (εκδόσεις Κάρβας 2014).
Τον Νοέμβριο του 2019 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, η συλλογή διηγημάτων του Φυσορρόος.


-Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;
Στη λογοτεχνία μπήκα… κατά λάθος. Πάντα είχα έρωτα για τη ζωγραφική μα όταν κάποτε, έγραψα το πρώτο μου διήγημα ‒το «Σταυρόλεξο»‒ και το είδα δημοσιευμένο τότε κατάλαβα ότι είχα πιαστεί στα δίχτυα της λογοτεχνίας. Όχι γιατί στη συνέχεια είχα πολύ καλές κριτικές αλλά γιατί ταυτίστηκα με τον ήρωα του διηγήματος, ο οποίος παρασύρεται από τα κλειδιά ενός σταυρολέξου, κλειδιά που συνθέτουν τον ορισμό της εσχάτης προδοσίας, και σκοτώνει έναν χουντικό πραξικοπηματία συνάδελφό του. Λυτρώθηκα. Έκανα αυτό που δεν είχε κάνει η πολιτεία. Να καταδικάσει, δηλαδή, τους ανθρώπους που πρόδωσαν την πατρίδα τους, και οι οποίοι, μάλιστα, ακόμα και σήμερα, σαράντα πέντε χρόνια μετά την τραγωδία, προσπαθούν διχαστικά να ρίξουν την ευθύνη σε άλλους. Το ίδιο έγινε όταν αργότερα είδα τυπωμένο το πρώτο μου βιβλίο: διηγήματα για το σπίτι μου, από το οποίο μας έδιωξαν βίαια οι Τούρκοι εισβολείς, διηγήματα για τη μάνα του αγνοούμενου, για τον πρόσφυγα, για τον βαριά τραυματισμένο στρατιώτη στον Πενταδάκτυλο από τις βόμβες ναπάλμ, για τα βασανιστήρια του αιχμάλωτου του Αττίλα πατέρα μου.  Ένιωσα ότι είχα σώσει το σπίτι μου. Ένιωσα ότι είχα απαλύνει τον πόνο του πατέρα μου και των άλλων προσώπων αλλά ακόμα και των αναγνωστών μου. Κάτι που η ζωγραφική δεν μπορούσε να μου προσφέρει. Αυτό είναι που με ωθεί να γράφω τόσο το πεζό όσο και το ποιητικό μου έργο: η αγάπη για τον γενέθλιο τόπο μου και τους ανθρώπους του και η ένταξη των παθών του στον τομέα της Τέχνης.

-Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;
Ασφαλώς και δεν έχω κανένα πρόβλημα στο να εκφράσω τη σκέψη μου πάνω στο χαρτί. Δεν υπάρχουν στα κείμενά μου σκοτεινά σημεία ή δυσνόητες περιγραφές από δυσκολία στη έκφραση. Ακόμα και στην ποίησή μου, που είναι λυρική, και που κανονικά πρέπει να κρύβουμε, λένε, πολλά πράγματα, οι εικόνες ξεπροβάλλουν ανάγλυφες και ολοζώντανες καθώς πραγματοποιείται η ανάγνωση των ποιημάτων. Υποψιάζομαι όμως, ότι με τη λέξη «σκέψη» πιθανόν να εννοείτε την «έμπνευση». Αν είναι εύκολο, δηλαδή, μια έμπνευση, που μας έρχεται ουρανοκατέβατη, να την εκφράσουμε στο χαρτί. Ε, λοιπόν, εδώ έχουμε ακριβώς το αντίθετο: «μεταξύ έμπνευσης και εκτέλεσης, χάος μέγα». Η έμπνευση αποτελεί ένα πολύ μικρό ποσοστό σε ένα έργο τέχνης. Ίσως μόνο το 2%. Το υπόλοιπο 98% είναι πολύ σκληρή εργασία. Γράφουμε και ξαναγράφουμε τα κείμενά μας μέχρι να πετύχουμε το επιθυμητό και πολλές φορές η προσπάθεια εγκαταλείπεται, ακριβώς από την αδυναμία μας να αναπτύξουμε την έμπνευσή μας στο χαρτί.

-Ποιες οι επιρροές σας;
Είμαι τυχερός, γιατί στα γυμνασιακά μου χρόνια, στην Αμμόχωστο, την πόλη φάντασμα τώρα, είχα Δασκάλους τον Θεοδόση Νικολάου και άλλους πολύ καλούς φιλολόγους. Αργότερα συνδέθηκα φιλικά και με τον σπουδαίο λογοτέχνη Χριστόφορο Μηλιώνη, που υπήρξε κι αυτός καθηγητής στο γυμνάσιό μας, στην Αμμόχωστο και γνώρισα όλο το έργο τους. Σίγουρα με επηρέασαν στα πεζά ή στην ποίησή μου, όπως με επηρέασαν και οι κλασσικοί έλληνες πεζογράφοι, αλλά και ξένοι όπως ο Τσέχωφ, ο Poe και ο Whitman.

-Ποια θεματολογία κρατεί τον κυρίαρχο ρόλο στα έργα σας; Συναίσθημα ή λογική και γιατί;
Όπως είπα και πιο πάνω, το κυρίαρχο θέμα στην πεζογραφία μου, αλλά και στην ποίησή μου, είναι η δεύτερη τραγωδία που έπληξε τον ελληνισμό, δηλαδή η τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Γράφω για τον σκλαβωμένο γενέθλιο τόπο μου και τους ανθρώπους του. Γράφω για το άδικο και την οδύνη της απώλειας. Γράφω για να «σώσω» τον τόπο μου και αναγκαστικά δεν θα μπορούσα να αφήσω εκτός την πιο όμορφη περίοδο της ζωής του καθενός μας: κάνω βουτιά στα παιδικά μου χρόνια. Το κυρίαρχο στοιχείο, φυσικά, είναι το συναίσθημα, γιατί, απλώς, το συναίσθημα είναι το ζητούμενο σε κάθε έργο Τέχνης. Χωρίς τη συγκίνηση δεν μπορείς να κρατήσεις κανέναν αναγνώστη.
  
-Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο σας.
Ο τίτλος του τελευταίου μου βιβλίου είναι η λέξη «Φυσορρόος» και μάλλον δεν θα τη βρείτε σε κανένα λεξικό. Λέγεται από γητευτή για την εκδίωξη κάποιου κακού. Είναι παρμένη από το διήγημά μου «Ως τρέχει ο ήλιος», όπου κάποιος γερο-γητευτής προσπαθεί με γητειές να εξαφανίσει αυτή την τεράστια κόκκινη τούρκικη σημαία που χάραξαν οι εισβολείς στο σώμα του Πενταδάκτυλου. Το διήγημα αυτό είναι ένα από τα δεκατρία διηγήματα που απαρτίζουν την πρώτη ενότητα του βιβλίου. Είναι τα διηγήματα του σπαραγμού και αναφέρονται όλα στην τουρκική εισβολή του 1974. Ένα σπαρακτικό αντιπολεμικό παραλήρημα ενός τραυματισμένου από βόμβες ναπάλμ στον Πενταδάκτυλο. Η μάνα του αγνοούμενου, που χάνει τα λογικά της και «γυρίζει» με έναν συγκλονιστικό τρόπο στο χωριό της. Ένα σπαρακτικό διήγημα για τις 37 μέρες που πέρασε ένας αιχμάλωτος στην κόλαση των βασανιστηρίων του Αττίλα. Εδώ, μάλιστα, τονίζονται και οι καλές σχέσεις που υπήρχαν μεταξύ ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων πριν από την εισβολή. Η δραματική περιγραφή της Αμμοχώστου, της πόλης φάντασμα, μέσα από τα μάτια ενός παπαγάλου, που «ξεχάστηκε» εκεί, αφού οι κάτοικοι την εγκατέλειπαν για να σωθούν από την τουρκική λαίλαπα. Το πουλί, γνωστό ως «Κόκο» υπήρχε στην πραγματικότητα, ζούσε σε δημόσιο κήπο της πόλης και γινόταν το κέντρο ενδιαφέροντος στις διάφορες εκδηλώσεις που γίνονταν εκεί. Και πολλά άλλα.
Η δεύτερη ενότητα αποτελείται από δώδεκα διηγήματα, μετά από μια καταβύθιση στα χρόνια της αθωότητας. Η φιλία ενός δεκάχρονου παιδιού με ένα άλογο και η συμμετοχή τους στον απελευθερωτικό αγώνα της Κύπρου εναντίον των Άγγλων. Η τρυφερή σχέση ενός δεκάχρονου με μια καρδερίνα, που έσωσε κάποτε, ένα χειμωνιάτικο πρωινό και η συγκλονιστική στιγμή της απελευθέρωσής της. Μια μοναχική γριούλα, αντί να ζητιανεύει «πουλάει» τα ποιήματά της απαγγέλλοντας τα για λίγες δεκάρες. Πολλές άλλες συγκινητικές εικόνες από τη ζωή σε ένα ακριτικό χωριό.
Η τρίτη ενότητα αποτελείται από οκτώ άλλα διηγήματα, μικρά ή μεγάλα, μαθηματικά, ,παράξενα, πρωτότυπα, έξυπνα. Σύνολο: τα τριάντα τρία καλύτερά μου, πιστεύω, διηγήματα, κυρίως για τις δύο πρώτες ενότητες.

-Συγγραφέας γεννιέσαι ή γίνεσαι;
Η απάντηση, μου φαίνεται ότι έχει ήδη απαντηθεί πιο πάνω. Υπάρχουν, βέβαια, άνθρωποι που γεννιούνται με ταλέντο, αλλά μόνο με αυτό δεν φτάνεις σε κάποιο ποιοτικό αποτέλεσμα. Να μη ξεχνάμε ότι υπήρξαν σπουδαίοι συγγραφείς, που έγραψαν κάποια έργα τους πολλές φορές, πριν τα δώσουν στο κοινό, και μάλιστα σε μια εποχή που δεν υπήρχε η ευκολία του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Υπάρχουν και εξαιρέσεις, όπως σε όλους τους κανόνες, αλλά εδώ μιλώ γενικά. Δεν υπάρχει παρθενογένεση. Δεν αρκεί μόνο το ταλέντο. Χρειάζεται καλλιέργεια. Χρειάζεται μελέτη. Χρειάζεται δουλειά, δουλειά, δουλειά!

-Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον τομέα της λογοτεχνίας τι θα ήταν αυτό; 
Πολύ θα το ήθελα να κάνω μια επανάσταση, αλλά δεν νομίζω ότι έχω τη δύναμη για κάτι τέτοιο. Δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι ανάλογο όπως έκανε ο Picasso στη ζωγραφική. Αυτά γίνονται όχι πολύ συχνά, από πολύ λίγους εμπνευσμένους ανθρώπους. Αυτό που επιδιώκω είναι να διαμορφώσω ένα εντελώς δικό μου προσωπικό ύφος.

-Όλο και περισσότεροι νέοι συγγραφείς εμφανίζονται στον ορίζοντα. Αν έπρεπε να συνομιλήσετε μαζί τους, τι είναι αυτό που θα τονίζατε περισσότερο;
Ναι, όλο και περισσότεροι νέοι συγγραφείς εμφανίζονται στον ορίζοντα. Και καλά κάνουν, γιατί όλο και κάποιος από αυτούς θα μας δώσει κάτι που θα μας συναρπάσει. Κάτι που θα μας συνταράξει. Στο σημείο αυτό θα κάνω μια μικρή παρένθεση για να εξηγήσω καλύτερα τι θέλω να πω ως απάντηση στην ερώτησή σας. Ο άνθρωπος, όταν κλειστεί σε ένα κατασκότεινο δωμάτιο, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα θα χάσει τον προσανατολισμό του και θα αρχίσει να φοβάται. Δεν θα μπορεί καν να σκεφτεί. Όταν όμως ανάψει ένα σπίρτο, τότε παίρνει μια ανάσα, στο λιγοστό φως βρίσκει και ανάβει ένα κερί και χαίρεται πιο πολύ. Ανάβει μετά και τον διακόπτη και πλημμυρίζει το δωμάτιο φως και χαίρεται η καρδιά του. Αν, λοιπόν, συνομιλούσα μαζί τους, αυτό θα τους έλεγα: όλοι μας έχουμε πολλές ιστορίες στο μυαλό μας και θέλουμε να τις κάνουμε βιβλία για να τις μοιράσουμε σε χιλιάδες αναγνώστες. Δεν έχει σημασία «τι» θα πούμε, αλλά «πως» θα το πούμε. Για να μπορέσουμε, λοιπόν, να κρατήσουμε τον αναγνώστη μας μέχρι την τελευταία τελεία του κειμένου μας θα πρέπει την ιστορία μας να την μετατρέψουμε σε τέχνη. Πρέπει, στην αρχή, να ανάψουμε στον αναγνώστη μας ένα σπίρτο, μετά ένα κερί, κτλ. Να κρατήσουμε, δηλαδή, το ενδιαφέρον του μέχρι το τέλος.

-Έχετε επόμενα συγγραφικά σχέδια;
Ναι, ένα ιστορικό μυθιστόρημα, μια άγνωστη, σχεδόν, πτυχή της ιστορίας της Κύπρου, με πρωταγωνιστή έναν ιδιότυπο πρόγονό μου, στα πρώτα χρόνια της αγγλοκρατίας, την τελευταία, δηλαδή, δεκαετία του δεκάτου ενάτου αιώνα..  Συγκέντρωσα το σχετικό υλικό, κυρίως από εφημερίδες της εποχής εκείνης και έχω ήδη ολοκληρώσει το πρώτο κεφάλαιο. Μακάρι να τα καταφέρω να φτάσω στο τέλος.