ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΙΣ "ΣΕΛΙΔΕΣ" ;
Ήταν το εβδομαδιαίο περιοδικό του Φιλελεύθερου και είχε μεγάλη επιτυχία. Τον Αύγουστο του 1994 είχαμε μια έκπληξη: πρόσφερε στους αναγνώστες ένα ωραιότατο βιβλίο με διηγήματα των καλύτερων πεζογράφων, παλαιών τε και νεότερων τα οποία συνόδευαν έργα Κυπρίων δημιουργών. Τίτλος "12+1 καλοκαιρινά διηγήματα". Τον επόμενο χρόνο, πάλι μέσα στον καύσωνα του Αυγούστου του '95, έδωσαν ένα δεύτερο βιβλίο με τίτλο "8+5 καλακαιρινά διηγήματα και εικόνες". Στην πρώτη περίπτωση συμμετείχε ένας εξ Ελλάδος λογοτέχνης, τη δεύτερη χρονιά πέντε. Και οι δύο εκδόσεις ήταν θαυμάσιες αλλά για να γίνει αυτό υπήρξαν οι άνθρωποι που οραματίστηκαν, ανθολόγησαν, επιμελήθηκαν, και μεταξύ αυτών οι αείμνηστοι φίλοι Μιχάλης Πιερής και Ελένη Νικήτα για το πρώτο, Νίκη Μαραγκού και Ελένη πάλι, για το δεύτερο.
Υπήρξα τυχερός γιατί ανθολογήθηκα στο δεύτερο βιβλίο, με το διήγημά μου " Το Σταυρόλεξο", το οποίο συνόδευε έργο του ζωγράφου Σταύρου Αντωνόπουλου. Η πιο μεγάλη χαρά μου όμως ήταν η αναφορά του Αρχισυντάκτη των "Σελίδων" στο διήγημά μου. Ήταν το πρώτο διήγημα που έγραψα, και την αναφορά του τη θεώρησα ως πολύ καλή κριτική. Αρχισυντάκτης ήταν ο σημερινός διευθυντής του Φιλελεύθερου Άριστος Μιχαηλίδης. Τον ευχαριστώ ξανά! Και τα δύο βιβλία μοιράστηκαν σχεδόν σε 50,000 αναγνώστες.
Πιο κάτω, το εισαγωγικό κείμενο του κ. Μιχαηλίδη στις "Σελίδες".
ΚΙ ΕΓΩ, ΚΑΘΟΜΑΙ ΑΜΙΛΗΤΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΓΩΝΙΑ...
«... Στο σαλόνι παίζει η τηλεόραση. Κι εδώ στην κουζίνα η γριά μου αλείφει ασπράδι στα τσουρέκια με το πινέλο, θαρρείς του Θεόφιλου, η ανιψιά μου γυαλίζει τα κόκκινα αυγά μ' ένα λαδωμένο πανάκι, κι εγώ, ο Θανάσης ο Μπούκας, εξήντα εφτά χρόνων, Μακρονησιώτης, σαράντα χρόνια μπαινοβγαίνοντας στο μαρξισμό, κάθομαι αμίλητος σε μια γωνιά και τις κοιτώ, μη ξέροντας πια πώς ν' αντιδράσω...»
Είναι αλήθεια πως αυτή τη βδομάδα, το διάβασμα αρχίζει από τα διηγήματα. Παραμελήσαμε (προς στιγμή, βεβαίως) το μανιώδες φυλλομέτρημα του περιοδικού, όταν είχαμε στα χέρια μας αυτή την πρωτότυπη δημιουργία «8+5 καλοκαιρινά διηγήματα και εικόνες». Έτσι κι αλλιώς οι γνωστές «Σελίδες» θα είναι πάντα εδώ, κάθε βδομάδα, θα τις διαβάσω... αργότερα. Ενώ τις καταπληκτικές εικόνες που μας προσφέρουν τόσο απλόχερα οι πεζογράφοι μας, δεν μπορείς να τις βρεις μπροστά σου εύκολα, χωρίς να τις αναζητήσεις στο πέλαγος των χιλιάδων λογοτεχνικών εκδόσεων. Μια φορά το χρόνο, κάθε καλοκαίρι έστω, που οι Σελίδες συνήθισαν πια να κάνουν αυτά τα μακροβούτια στο φωτισμένο κόσμο της λογοτεχνίας, η ευκαιρία μας να ανανεώσουμε και να δροσίσουμε τις σκέψεις και τις παραστάσεις μας είναι μοναδική. Σ' έναν κόσμο που έμαθε να ικανοποιεί τις πνευματικές του ανάγκες μπροστά στην τηλεόραση, εικόνες σαν αυτήν που μας προσφέρει ο Σκαμπαρδώνης, είναι η πιο ευχάριστη και δημιουργική συνάμα διέξοδος.
Κι ο Νίκος Νικολάου: «... Δεν άντεξε άλλο. Με δύναμη ασυγκράτητη τινάχτηκε πάνω του σαν μανιασμένο θεριό, παρασύροντας καρέκλες, έπιπλα κι ό,τι άλλο βρισκόταν μπροστά του. Ούτε έβλεπε, ούτε άκουε πια. Βύθισε το χαρτοκόπτη στο σώμα του κι ο άλλος σπάραξε σαν άλογο που ξεκοιλιάζεται από μυτερά κέρατα ερεθισμένου ταύρου στην αρένα. Κάποιοι που ήταν κοντά έπεσαν πάνω τους για να τους χωρίσουν...» Αυτή την έκδοση, λοιπόν, διαβάστε την. Μην την προσπεράσετε έτσι. Χρειάστηκαν πολλά χρόνια, αιώνες ολόκληροι, για να μπορέσει η ελληνική γλώσσα να πλάσει τέτοια κουλτούρα, τέτοια λογοτεχνία, να πλάσει εικόνες που σε κάνουν να ταυτίζεις τόσο εύκολα αλλά και τόσο σαγηνευτικά τον εαυτό σου μ' έναν κόσμο απόμακρο ή και ανύπαρκτο.
Οι Σελίδες, δεν δίστασαν πέρσι να επιχειρήσουν την πρώτη επαφή τους (την πρώτη και για όλα τα κυπριακά έντυπα) με το χώρο αυτό, σε μια προσπάθεια να φέρουν τους λογοτέχνες μας όσο κοντύτερα στην πλατιά μάζα των Κυπρίων αναγνωστών. Η επιτυχία εκείνου του εγχειρήματος, καθώς και η δεδομένη επιτυχία του σημερινού, μας δεσμεύει και για τη συνέχεια…
Άριστος Μιχαηλίδης
Αρχισυντάκτης
[Σελίδες, τ. 193, 4/8/1995]
Το έργο του Σταύρου Αντωνόπουλου, για την εικονογράφηση του διηγήματός μου.
