ΑΓΡΙΑ ΟΜΟΡΦΙΑ

ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ

ΑΓΡΙΟΛΟΥΛΟΥΔΑ ΣΤΟΝ ΜΑΡΑΘΩΝΑ

ΜΕΛΙΣΣΑ (Ι)

ΔΟΥΛΕΙΑ, ΔΟΥΛΕΙΑ, ΔΟΥΛΕΙΑ

Η ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ...

... ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ

ΟΙ ΚΟΥΦΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Είμαστε οι κούφιοι ανθρώποι

Είμαστε οι παραγεμισμένοι ανθρώποι

Που σκύβουνε μαζί.

Καύκαλα μ΄άχερα γεμάτα, αλίμονο !

Οι στεγνές μας φωνές

Σαν ψιθυρίζουμε μαζί

Είναι ήσυχες κι ασήμαντες

Σαν τον αγέρα στο ξερό χορτάρι

Ή σε σπασμένα γυαλικά των ποντικών το ποδάρι

Μες στο ξερό μας το κελάρι

...

[Θ.Σ. Έλιοτ, Η Έρημη χώρα, μετάφραση Γιώργου Σεφέρη.]

Το ποίημα μπορεί να εκφράζει και το κενό μιας χωρίς πίστη ζωής, όπως τα κούφια πρόσωπά του, τα ανδρείκελα, τα παραγεμισμένα με άχυρα, όπως και τους άλλους που πιστεύουν μόνο στο χρήμα, διαπράττοντας έτσι μια στυγνή προδοσία για τον τόπο τους, τον συνάνθρωπό τους αλλά και την ίδια τη ζωή.  

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ ΦΙΛΟΙ 

 ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΩ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ 

ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΜΟΥ ΣΥΛΛΟΓΗΣ

Δ Ι Θ Α Λ Α Σ Σ Ο Υ

ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

(Ξενοφώντος 2Α)

ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 8 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2013, στις 8 το βράδυ

Τη συλλογή θα παρουσιάσουν

ο Καθηγητής του Ιονίου Πανεπιστημίου

κ. Θεοδόσης Πυλαρινός

και ο ποιητής, δοκιμιογράφος

κ. Δημήτρης Κοσμόπουλος

ΕΔΩ

▼

ΤΟ ΕΝΤΥΠΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗΣ

Ο ΑΠΡΙΛΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΗΝΑΣ Ο ΣΚΛΗΡΟΣ,

Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας

Μες απ΄την πεθαμένη γη τις πασχαλιές, σμίγοντας

θύμηση κι επιθυμία, ταράζοντας

Με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές.

Ο χειμώνας μας ζέστανε, σκεπάζοντας

Τη γη με το χιόνι της λησμονιάς, θρέφοντας

Λίγη ζωή μ΄απόξερους βολβούς. 

[Θ.Σ.Έλιοτ, Η Έρημη Χώρα, μετάφραση Γιώργου Σεφέρη]

ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΒΑΘΟΣ!

ΠΡΟΣΦΟΡΑ, ΑΓΑΠΗ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Όσες φορές ζητήθηκε από τον βασανισμένο κόσμο της Κύπρου να προσφέρει, το έκανε: έδωσε από το υστέρημά του, έδωσε από το περίσσευμα της αγάπης του, έδωσε ακόμα και τη ζωή του, τη ζωή των παιδιών του, και για την Κύπρο, και για την Ελλάδα, και για την Ευρώπη και για τον Κόσμο όλο. Το κάνει και τώρα και θα συνεχίσει να το κάνει όσο ανθίζει η πέτρα πάνω στην οποία στέκεται. Δεν  αξίζει τούτος ο λαός μια καλύτερη τύχη; Δεν είναι δίκαιο να βρει, επιτέλους, ησυχία ο τόπος; Ποιες δυνάμεις άραγε κυβερνούν και κάθε τόσο σκορπούν τόσο πόνο, τόσα δάκρυα και τόση δυστυχία;