[ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΣΕΡΕΖΗ]
Αγαπητέ Κώστα, καλησπέρα,
Σε ευχαριστώ πολύ, τόσον εσένα όσο και τον σκηνοθέτη κ. Θωμαΐδη, για την ευκαιρία που μας δώσατε να παρακολουθήσουμε το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ, την πιο άρτια παρουσίαση του έργου -κυρίως για τις γιγαντοαφίσες- του Γιώργου Βακιρτζή. Ως άνθρωπος των Τεχνών που είσαι, δεν ξαφνιάζομαι που προσκλήθηκες να μιλήσεις για τον ζωγράφο. Χαίρομαι για την τύχη σου: έχεις γνωρίσει όλους τους σημαντικούς ανθρώπους που πάτησαν το πόδι τους στην Κύπρο και την Ελλάδα, τον προηγούμενο μισό αιώνα και βάλε. Μίλησα για τύχη, αλλά ξέρεις ότι η τύχη επισκέπτεται μόνο τα προετοιμασμένα μυαλά!
Έχω μια ανάμνηση: Ως φοιτητής, γύρω στο 1970, έμενα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και τότε, κάθε βράδυ ξεκινούσα με έναν φίλο μου για βόλτα μέχρι το τέρμα Αμπελοκήπων και καταλήγαμε σε κάποιον κινηματογράφο∙ πολλές φορές βλέπαμε δύο έργα. Δεν μπορώ να θυμηθώ τον κινηματογράφο που ήταν ακριβώς απέναντι, στο τέλος της λεωφόρου. Εκεί πάντα υπήρχε μια γιγαντοαφίσα, την οποία θαυμάζαμε και σχολιάζαμε, αλλά δεν γνωρίζαμε τον ζωγράφο. Το όνομά του το έμαθα πολύ αργότερα. Τον Απρίλη του 1973 κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του σπουδαίου περιοδικού "ΖΥΓΟΣ" (έχω όλη τη σειρά) κι εκεί για πρώτη φορά είδα έργα του Βακιρτζή και μου άρεσαν πολύ. Στο τεύχος εκείνο προαναγγέλθηκε η έκθεση που θα γινόταν τον Νοέμβριο, στην ΑΡΓΩ, της Λευκωσίας. Τότε γνώρισες κι εσύ τον Βακιρτζή, όπως μας πληροφορείς στο ντοκιμαντέρ. Το πρόγραμμα της έκθεσης στην ΑΡΓΩ -ένα ωραιότατο, καλαίσθητο οκτασέλιδο 20Χ20 εκ., τυπωμένο στην ΑΣΠΙΩΤΗ-ΈΛΚΑ, με τους πίνακες και το κείμενο του Τάσσου, από τον "Ζυγό", βρίσκεται ανάμεσα σε άλλα ξεχωριστά προγράμματα στο αρχείο μου. Και αναρωτιέμαι κάθε φορά πώς ήρθε στα χέρια μου, αφού τότε ήμουν στην Αθήνα.
Εύχομαι όλοι να είστε καλά στην οικογένεια.
ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΓΩ
ΤΟ ΟΚΤΑΣΕΛΙΔΟ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ
Μόλις τώρα, Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2025,
πήρα ένα ευχάριστο μήνυμα:
Η ταινία
ΕΝΑ ΠΟΤΑΜΙ ΠΟΥ ΛΕΓΟΤΑΝ ΒΑΚΙΡΤΖΗΣ,
απέσπασε ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ στο Διαγωνιστικό Πρόγραμμα του 19ου Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Docfest Χαλκίδας 2025, όπου συμμετείχε.
ΤΟ ΣΚΕΠΤΙΚΟ
ΕΝΑ ΠΟΤΑΜΙ ΠΟΥ ΛΕΓΟΤΑΝ ΒΑΚΙΡΤΖΗΣ
Το ντοκιμαντέρ αυτό τιμάται με Ειδική Μνεία για τη διεισδυτική και βαθιά ανθρωποκεντρική ματιά του σκηνοθέτη, ο οποίος καταφέρνει να ανασυνθέσει με ευαισθησία και ακρίβεια το πορτρέτο ενός ξεχωριστού καλλιτέχνη. Μέσα από αρχειακό υλικό, μαρτυρίες και καλλιτεχνική παρατήρηση, η ταινία φωτίζει το έργο του Γιώργου Βακιρτζή, ενός δεξιοτέχνη της «τέχνης των επτά ημερών», που από τις προσόψεις των κινηματογράφων του ’50 και του ’60 κατέληξε να κατέχει θέση σε σημαντικές συλλογές και στη διεθνή καλλιτεχνική σκηνή.
Ο σκηνοθέτης, με αφηγηματική λεπτότητα και οξυδερκή προσέγγιση, δεν παρουσιάζει απλώς μια καλλιτεχνική διαδρομή, αλλά διεισδύει στη δημιουργική ψυχή του Βακιρτζή, αποκαλύπτοντας το πάθος, τη φαντασία και την τόλμη πίσω από τις εμβληματικές εικαστικές του συνθέσεις. Η ταινία αναδεικνύει τον καλλιτέχνη όχι μόνο ως τεχνίτη αλλά ως πρωτοπόρο, ικανό να μεταμορφώσει το εφήμερο σε διαχρονικό.
Για την καθαρότητα της ματιάς, την αισθητική ευαισθησία και την ουσιαστική της συμβολή στη διάσωση και ανάδειξη ενός σπουδαίου δημιουργού, η ταινία αξίζει επάξια την πρώτη Ειδική Μνεία.
Πιο κάτω ο σύνδεσμος οδηγεί στο trailer της ταινίας:
Ακολουθούν δύο κείμενα του Κώστα Σερέζη, από το βιβλίο του
Η άλλη εποχή
