Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ

Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ

Ἡ Πόλις ἦταν τὸ σπαθί, ἡ Πόλις ἦταν τὸ κοντάρι,

Ἡ Πόλις ἦταν τὸ κλειδὶ τῆς Ῥωμανίας ὅλης,

Κι ἐκλείδωνε κι ἐσφάλιζεν ὅλην τὴν ῾Ρωμανίαν,

Κι ὅλο τὸ Ἀρχιπέλαγος ἐσφικτοκλείδωνέν το.

(Δημοτικὸ)

ἄκουσε τὴ φοβερὴ κραυγὴ * ἔμεινε ἀκίνητος γιὰ μιὰ στιγμὴ * σήκωσε ἀργὰ τὸ χέρι πρὸς τὴν πόλη του * τὸ κούνησε σὰν νὰ τὴ χάιδευε τρυφερὰ * κι ὕστερα πῆρε τὸ μαντίλι του * μὲ τὸν χρυσὸ ἀητὸ ἀπάνω κεντημένο * μὰ ἔτσι καθὼς τὸ ἀνέμιζε * πέταξε ὁ ἀητὸς καὶ χάθηκε.

Tότε ἡ ματιά του θόλωσε
Ἡ ἀνάσα του ἔγινε βαριὰ
Xτύπησε ἡ καρδιά του δυνατὰ
Καὶ μὲ τὸ χέρι σταθερὸ
Τράβηξε ἀπ᾽ τὸ θηκάρι του
Τὸ ἀτσάλινο σπαθὶ
Κι ὅρμησε ἀκάθεκτος
Ὅρμησε μέσα στὶς ὀρδὲς
Ποὺ κύματα ἔπεφταν στῆς πόλης του
Τὰ γκρεμισμένα τείχη.

Δὲν τὸν ξανάδε πιὰ κανείς∙ ἔγινε φῶς!
Ἔγινε φῶς ποὺ ἁπλώθηκε
Σ᾽ ὅλη τὴν οἰκουμένη.

[Ν.Ν-Χατζημιχαήλ, Ύδατα Υδάτων, δελτία θυέλλης, σελ.36, Κάρβας 2016]